Merhaba ben Mario. Oyun ormanda geçiyor. Çok büyük bir orman; her türlü yaratık var. Yaratıkların bir çoğu bir balonun içinde ve balonun dışında tek görünen şey “?”. Onlara dokunursan yanarsın. Bir canın gider. Sınırlı canın var ve soru işaretlerini patlatmaya çalışırsan sağ üst köşedeki sınırlı sayıdaki kalplerden biri daha kaybolur. Senin amacın sondaki ışığa varmak. Ölene kadar yürüyeceksin, engelleri aşacaksın, soru işaretlerini çözmeye çalışmayacaksın. Senin görevin soruları cevaplamak değil, senin görevin sorulara cevap bulmaya çalışmak değil. Senin görevin yürümek ve sadece sonunda ışığa ulaşmak. Belki aynı amaçla yürüyen Mariocanlarla karşılaşacaksın. Belki beraber yol yürümeye çıkacaksınız; belki bir yerden sonra o Mariocan da vazgeçecek, yoldan dönecek ve hatta belki o da soru işaretli yaratıklardan birine dönüşecek-belki de hep öyleydi, bir nedenden karmaşa olup Mariocan’a dönüşmüştü ve eski haline geri dönecek- veya canı bitecek ama sen hiçbir zaman vazgeçmeyeceksin beyaz ışığa doğru yürümekten. Belki de hiç kimse çıkmayacak belki sadece sen teksindir beyaz ışığa yürüyen görevi bu olan. Mevzu tek ya da Mariocanlarla olmak değil; mevzu görev insanı olmak.